W90 rozmawia #4 — Łukasz Tarkowski (ostatnio KSZO Ostrowiec Świętokrzyski): „Najważniejsze, by trafić do rozwojowego i stabilnego projektu”

W kolejnym odcinku cyklu W90 ROZMAWIA gościmy Łukasza Tarkowskiego, który w październiku 2026 roku zakończył pracę w KSZO Ostrowiec Świętokrzyski.

W rozmowie szkoleniowiec opowiada o początkach swojej drogi trenerskiej, pięcioletniej współpracy z Radosławem Jackiem, samodzielnym prowadzeniu zespołu z Ostrowca oraz emocjonującej walce o awans do II ligi. Nie zabrakło również tematów związanych z presją, współczesnym podejściem do futbolu i planami na przyszłość.

1. Zacznijmy od początku. Co sprawiło, że zdecydował się Pan na pracę trenerską? Czy od zawsze widział Pan swoją przyszłość w futbolu właśnie po drugiej stronie, jako szkoleniowiec?

Jak każdy, na początku grałem w piłkę i nawet nieźle się zanosiło. Jednak gdy zerwałem więzadła w wieku 17 lat, co było kolejną kontuzją, już zdecydowałem, że nie wycisnę z tego tyle, ile bym chciał, więc zdecydowałem, że chcę ugryźć piłkę z tej drugiej strony. Później krok po kroku, po każdym szczeblu, w końcu trafiłem już jako trener do piłki seniorskiej. Niewielu może o sobie to powiedzieć, ale pracowałem w piłce na każdym etapie, od skrzata do seniora, co uważam za dużą wartość.

2. Przez kilka lat pracował Pan w Unii Tarnów u boku Radosława Jacka. Jak bardzo ten okres ukształtował Pana jako trenera? Czego nauczył się Pan podczas tej współpracy i co do dziś wykorzystuje w swojej pracy?

To Radek wciągnął mnie do piłki seniorskiej, bo potrzebował asystenta, gdy obejmował pierwszy zespół Unii, i tak już zostało przez kolejne 5 lat. Była to owocna współpraca, co pokazują również wyniki, jakie osiągaliśmy. Można powiedzieć, że to, co robiliśmy przez 5 lat, ukształtowało mnie jako trenera. Na pewno organizacja pracy i wszystkiego dookoła to coś, co szczególnie zapamiętałem z tego okresu. U Radka wszystko musiało być zawsze dopięte na ostatni guzik i takie standardy też chciałem wprowadzić w KSZO, co nie każdy przyjmował z zadowoleniem.

3. Współpracował Pan z Radosławem Jackiem w kilku klubach. Co sprawiało, że ta współpraca tak dobrze się układała? Czy macie podobne spojrzenie na futbol, czy może właśnie różnice w podejściu pozwalały Wam się wzajemnie uzupełniać?

Na pewno połączyło nas wspólne spojrzenie na piłkę. Obaj lubimy ofensywną piłkę, grę pod presją i wysokie bronienie. Natomiast kluczem w tej współpracy była codzienna burza mózgów, co rozwijało nas nawzajem. To on podejmował główne decyzje, ale miałem swobodę w obszarach, za które byłem odpowiedzialny. Dzięki temu wyspecjalizowałem się w analizie czy stałych fragmentach gry. I uważam taki model za najzdrowszy, że pierwszy trener bierze na siebie ostateczną decyzję, ale każdy członek sztabu ma coś do powiedzenia.

4. Miał Pan okazję pracować w Unii Tarnów, KSZO Ostrowiec i Wiślanach Skawina. Każdy z tych klubów ma swoją specyfikę, ambicje i oczekiwania. Które środowisko było najbardziej wymagające pod względem codziennej pracy i dlaczego?

Każdy z tych klubów ma swoją specyfikę, ale wiadomo, że największa presja jest w Ostrowcu. Zainteresowanie piłką jest tam ogromne i odczuwa się to na co dzień. Nawet wychodząc do sklepu. Z drugiej strony przez ten głód awansu za wszelką cenę jednak brakuje tam czasu na zbudowanie fundamentów pod solidny projekt. W Unii Tarnów z kolei było wymagająco, bo warunki pracy były ciężkie delikatnie i mało perspektywiczne, delikatnie mówiąc.

5. Jak określiłby Pan swoją filozofię futbolu? Czy najbliższy jest Panu zespół, który chce dominować, utrzymywać się przy piłce i wysoko odbierać ją po stracie, czy uważa Pan, że współczesny trener przede wszystkim musi umieć dostosować styl gry do potencjału zawodników?

Oczywiście, że potencjał zawodników jest kluczowy, ale każdy trener powinien mieć swój model gry, który go charakteryzuje, żeby nie sprowadzać piłki do przypadku. Jak już wcześniej mówiłem, zdecydowanie bliżej mi do ofensywnego stylu niż pragmatycznego podejścia. Przed sezonem w sztabie założyliśmy sobie, że chcemy w każdym meczu dominować i takie też DNA staraliśmy się wpoić zespołowi. To nas może zgubiło w niektórych spotkaniach, bo chcieliśmy iść po trzecią bramkę zamiast zaryglować się na swojej połowie, ale wciąż uważam, że to dobra droga, żeby rozwijać zawodników.

6. W kwietniu 2026 roku otrzymał Pan szansę samodzielnego prowadzenia KSZO Ostrowiec. Jak wyglądało przejście z roli asystenta do pierwszego trenera? Co było największym wyzwaniem i czy od początku miał Pan poczucie, że jest to moment, na który długo Pan pracował?

Na pewno docelowo chciałem być pierwszym trenerem. Dlatego pod koniec kwietnia zadecydowałem, że po sezonie odejdę z KSZO. Niezależnie, czy zrobimy awans, czy nie. Uznałem, że przekażę swoją decyzję trenerowi i prezesowi po weekendzie. Po meczu okazało się, że pierwszy trener został odsunięty i to mi prezes powierzył obowiązki do końca sezonu. Wtedy już nie było czasu na rozmyślanie, lecz na pracę od pierwszego dnia. Największym wyzwaniem było szybkie zorganizowanie i zoptymalizowanie pracy w sztabie. Na szczęście zarówno trenerzy, jak i zawodnicy szybko dostosowali się do nowych realiów i w tej trudnej końcówce pracowaliśmy na pełnych obrotach.

7. Z KSZO dotarł Pan do baraży o II ligę. Po zwycięstwie nad Wikędem Luzino przyszła porażka z Resovią. Jak z perspektywy czasu ocenia Pan tamtą końcówkę sezonu? Czego zabrakło, aby zakończyć tę historię awansem?

Pomimo tego, że w końcu nie udało się awansować, to końcówkę zeszłego sezonu zapamiętam na długo. Kilka tysięcy ludzi na każdym meczu domowym niosło nasz zespół do kluczowych zwycięstw w walce o baraże. Mecze jak z Wikędem czy Resovią to spotkania, jakich życzę każdemu trenerowi, żeby miał okazję przeżyć coś takiego. Niestety są też gorsze strony, mianowicie wycieńczenie piłkarzy, które moim zdaniem na kilku z nich odbiło się w tym sezonie. Praktycznie każdy z zawodników, którzy grali w zeszłej rundzie najwięcej minut, w obecnym sezonie boryka się z większymi bądź mniejszymi problemami zdrowotnymi. Pamiętam doskonale przerwę w finałowym meczu w Rzeszowie. Cisza. Widać było, że każdy walczy ze sobą, by dokończyć ten mecz. Kilku zawodników grało na środkach przeciwbólowych. Po sezonie, w ciągu kilku dni, zagrali 3 mecze. Mam do nich dozgonny szacunek za charakter, jaki pokazali w tamtej sytuacji. Resovia w barażach zagrała tylko z nami. Nie jest to sprawiedliwe.

8. W październiku zakończyła się Pana praca z KSZO. Jak przyjął Pan decyzję klubu? Czy spodziewał się Pan takiego rozstrzygnięcia, biorąc pod uwagę dotychczasowe wyniki zespołu? Jak z własnej perspektywy ocenia Pan ten okres?

Było to jakieś zaskoczenie i rozczarowanie. Głównie wobec deklaracji prezesa, że do ewentualnych zmian w zarządzie, które miały nastąpić za dwa tygodnie, nie będzie żadnych zmian personalnych. Z dnia na dzień zadecydował inaczej i musiałem to zaakceptować. Oczywiście mam już na chłodno refleksje, co mogłem zrobić inaczej lub nie, ale koniec końców przy permanentnych problemach zdrowotnych na 17 spotkań ligowych drużyna pod moją wodzą przegrała 2 razy. W tym raz w ostatniej akcji meczu. Nie jest to wynik, którego powinienem się wstydzić.

9. Współczesna piłka coraz mocniej opiera się na analizie danych, szczegółowym przygotowaniu taktycznym i rozbudowanym sztabie szkoleniowym. Czy uważa Pan, że trenerzy mają dzisiaj trudniejsze zadanie niż jeszcze kilkanaście lat temu? Co w pracy szkoleniowca jest obecnie największym wyzwaniem?

Powiedziałbym, że jest łatwiej, ale na pewno praca pierwszego trenera dziś a jeszcze kilka lat temu to coś zupełnie innego. Już na poziomie 3. ligi sztaby są rozbudowane, trenerzy liczą statystyki, nagrywają każdy trening i mecz. Uważam, że to dobry kierunek. Największym wyzwaniem jest zoptymalizowanie pracy w sztabie. Żeby działać dla dobra zespołu, a nie np. liczyć coś, co kompletnie nie ma sensu i znaczenia w kontekście rozwoju drużyny i piłkarza. Wtedy przepala się czas i energię, którą można wykorzystać na priorytety w pracy. Dziś trudniej jest być może pod tym względem, że w 3. lidze już większość zespołów ma swoją tożsamość, model gry, plan pod mecz i trzeba być elastycznym, żeby temu podołać. Jak wchodziliśmy do ligi jako trenerzy, to naszą mocną stroną było to, że byliśmy lepiej przygotowani taktycznie od wielu zespołów, które nas nieco lekceważyły, dlatego wielokrotnie wygrywaliśmy z czołowymi zespołami. Dziś, grając tak młodymi zawodnikami bez doświadczenia ligowego, mogłoby być bardzo ciężko.

10. Na koniec chciałbym zapytać o przyszłość. Jakie ma Pan obecnie ambicje i cele jako trener? Czy jest klub lub poziom rozgrywkowy, na którym szczególnie chciałby Pan pracować? A może najważniejsze jest znalezienie projektu, w którym będzie Pan mógł w pełni realizować własną wizję futbolu?

Były jakieś zapytania co do prowadzenia zespołu, ale bez konkretów. Więc na razie czekam. Nie zamykam się też na rolę w klubie, jaką mam pełnić. Jeśli będzie dobra oferta na stanowisko asystenta i będę czuł, że się rozwinę, to na pewno to rozważę. Najważniejsze, by trafić do rozwojowego i stabilnego projektu.

Rozmawiał: Patryk Bialoglowski